taeke.info

En toen was het moment gekomen dat ik Colombia moest verlaten…

Morgen gaat het vliegtuig vanuit Bogotá en woensdag kom ik aan op Schiphol… Vanmiddag vliegen Valentina en ik naar Bogotá, om daar samen nog even een relext dagje door te brengen voordat ik op het vliegtuig stap. Ik kan terugkijken op een ontzettend leuke tijd hier in Manizales. Valentina en ik hebben veel tijd samen kunnen doorbrengen en we hebben elkaar weer opnieuw leren kennen en ontdekt wat we beide belangrijk vinden en hoe we onze toekomst willen invullen. Deze zomer hoop ik terug te kunnen keren en samen verder te gaan. Maar eerst terug naar Nederland! Ik kijk er naar uit om mijn familie en vrienden weer te kunnen zien! Tot ziens in  NL!

Vorig weekend hebben Valentina en ik een leuk tripje naar Salento gemaakt. Salento is een toeristisch plaatsje en ligt twee departementen verderop, in Quindío. Met de bus kost het je ongeveer 3 uur om er te komen, dus het is helemaal niet ver (dat wil zeggen, volgens de lokaal geldende standaarden…)

Salento is op het eerste gezicht een stadje zoals zovele hier in de regio, met het standaard vierkante stratenpatroon en een Plaza Bolívar, met daaraan de kerk en het stadhuis. Maar normaalgesproken besteedt men niet al veel aandacht aan het uiterlijk van gevels (meestal zijn huizen slecht onderhouden en ze ogen daardoor vaak ronduit lelijk). In Salento daarentegen valt je meteen het grote aantal kleurrijke gevels op, met daarachter een overvloed aan bars, restaurants en winkeltjes. Het aanzicht van Salento voldoet daarmee dan ook goed aan het predikaat ‘toeristisch stadje’. Een ander opvallend detail van Salento is dat weinig mensen je om geld vragen (iets dat me normaal wel vaak overkomt, want men hanteert hier de stelregel “Westers uiterlijk, dus sowieso rijk”) en het feit dat ik weinig werd nagestaard. Kennelijk gaat het er economisch goed en is men bovendien gewend aan ‘exotische’ gasten. Erg relaxed moet ik zeggen…

Vanuit Salento rijden er Jeeps die je naar de Cocora vallei brengen, met als trekpleister ontzettend hoge palmbomen; de meesten zijn hoger dan 40 meter, met uitschieters tot wel 75 meter. Je kan er wandelen maar ook paardrijden en omdat het veel had geregend en de weggetjes daardoor waren omgetoverd tot modderpoelen, hebben we gekozen voor dat laatste. Na een hobbelig, doch ook erg leuk ritje te paard hebben we een vriendin van Valentina opgezocht, zij werkt in het restaurant in de vallei.  Ondertussen was het tijd om de Jeep terug te nemen. Zo’n Jeep is nooit helemaal vol, er kan natuurlijk altijd nog iemand extra bij achterin, dus uiteindelijk werden we met z’n twaalven teruggetransporteerd naar Salento.

Het was een leuk, relaxed weekend en ik houd het stadje voor de toekomst zeker in gedachten als goede optie voor een paar dagen er tussen uit. Op de Gallery pagina heb ik enige foto’s gezet, zodat je een visuele indruk bij dit verhaal hebt.

Het is alweer meer dan drie weken geleden dat ik ben aangekomen in Manizales, hoog tijd voor een update dus. Er is ondertussen veel gebeurd: mijn kamer is volledig gemeubileerd, ik ben mobiel bereikbaar, ik heb een aantal superleuke dagtripjes gemaakt en ik heb mezelf geprofileerd bij verschillende taalinstituten. Bij al deze gebeurtenissen was het gezelschap van Valentina een constante en onmisbare factor die de afgelopen weken extra plezierig heeft gemaakt.

Meteen na aankomst in Manizales was het duidelijk dat Valentina en ik elkaar al veel te lang niet gezien hadden en dat we elkaar ontzettend gemist hebben. We waren ontzettend blij elkaar weer te zien en al vrij snel hebben we ook dan ook de conclusie getrokken dat het weer ‘aan’ was. We brengen veel tijd samen door en het voelt weer heel vertrouwd.

Dat Manizales een groot uitgevallen dorp is, blijkt uit het feit dat ik ondertussen van verschillende kanten ben benaderd door mensen die geïnteresseerd zijn in privé-lessen Engels; volgende week ga ik de eerste les geven. Ik heb mijn diensten ook aangeboden bij verschillende taalinstuten en twee ervan hebben aangegeven mij te willen inhuren. Volgende week ga ik naar Bogotá om mijn werkvergunning te regelen. Ik vrees dat dit enige door bureaucratie veroorzaakte frustratie met zich mee zal brengen, maar ik hoop dat het lukt om de vergunning uiteindelijk rond te krijgen.

De omgeving van Manizales biedt veel mogelijkheden voor het maken van leuke reisjes. Ik ben bijvoorbeeld met Valentina en haar vader op een zakenreisje naar Líbano geweest, een stadje in het naburige departement Tolima; eergisteren hebben we een superleuke excursie gemaakt naar de Hacienda Venezia, een koffie-boerderij in de buurt van Manizales; en met een Chileense ben ik gisteren naar de Recinto del Pensamiento geweest, een eco-park aan de rand van Manizales. De rest van de dagen vult zich met koffie doen bij Juan Valdez, tegelijkertijd dankbaar gebruik makend van hun Wifi, lunchen bij de ouders van Valentina, dingen regelen om mijn carriere hier verder van de grond te krijgen en een biertje drinken met vrienden in een van de vele barretjes hier.

In de komende weken hoop ik mezelf professioneel beter te positioneren, zodat ik in de toekomst zonder spaarpotje kan rondkomen hier in Colombia. Ik zet zo nu en dan wat leuke foto’s op de Gallery pagina, dan heb je even een beeld bij de verhalen. Binnenkort meer ontwikkelen vanuit Manizales!

Het plan is al meer dan een jaar oud, maar de motivatie is er niet minder om geworden; ik ga 2 maanden naar Colombia! Het ticket is al geboekt en de meeste voorbereidingen heb ik ook al getroffen. Ik hoop in Colombia vrijwilligerswerk te kunnen doen, zodat ik in de eerste plaats iets kan betekenen en er bovendien achter kan komen of wonen&werken in Colombia me bevalt…

En als ik dan na twee maanden terugkom in Nederland, kan ik voor mezelf de conclusie trekken: ga ik een paar jaartjes in het buitenland wonen? Waar ik nu in ieder geval al zeker van ben, is dat die keuze voor een groot deel beinvloed gaat worden door een zeker heel erg schattig iemand daar in Colombia!